Prins Johan Friso overleden
Gisteren is in Den Haag onze Prins Johan Friso overleden. De tweede zoon van Prinses Beatrix en daarmee de jongere broer van onze Koning Willem Alexander werd 44 jaar. Hij laat zijn vrouw Mabel en hun twee dochters Luana en Zaria achter.
Ik kende Friso zelf niet en vind het daarom moeilijk om er iets over te schrijven. Ik ben jonger dan Friso was, heb hem daarom niet zien opgroeien zoals nu gebeurt bij de dochters van de Koning - de band die ik als "gewone burger" met de Prins voel is daarom, denk ik, anders dan deze had kunnen zijn. Ik merk wel dat ik de gebeurtenis wil eren door er aandacht aan te besteden; dus zal ik proberen iets 'op papier' te zetten dat weergeeft wat er in mijn hoofd omgaat.
De prins heeft zo'n anderhalf jaar in coma gelegen na een ski-ongeluk in Lech in februari 2012. Bedolven onder een lawine heeft hij wegens zuurstofgebrek en een hartstilstand een hersenbeschadiging opgelopen. Hij is nu aan de gevolgen van deze hersenbeschadiging overleden.
De dood van een zoon, een broer, een echtgenoot en een vader verdient altijd aandacht. Wie de man ook is die overlijdt, waarom het ook gebeurt. Zijn familie, zijn vrienden en allen die om hem geven verdienen erkenning van hun pijn. Omdat dit de dood van een prins betreft, een man die voor het ook van de camera is opgegroeid, zal iedereen (ook ik) hier een mening over hebben.
Het enige dat ik kan zeggen is dit: Ik leef met jullie mee.
Ik heb zelf een broer, een vader, een man van wie ik hou. Ik kan me niet voorstellen hoe het zou voelen om een van die mannen in mijn leven kwijt te raken. De gedachte alleen al zorgt ervoor dat ik dit schrijf met tranen in mijn ogen en een brok in mijn keel. Ik hoop voor de familie en vrienden van de prins dat zij dit enorme verlies een plek in hun leven kunnen geven en ermee kunnen leren leven. Het volk leeft met jullie mee, ik leef met jullie mee - dat is de enige troost die ik kan bieden.
Ik kende Friso zelf niet en vind het daarom moeilijk om er iets over te schrijven. Ik ben jonger dan Friso was, heb hem daarom niet zien opgroeien zoals nu gebeurt bij de dochters van de Koning - de band die ik als "gewone burger" met de Prins voel is daarom, denk ik, anders dan deze had kunnen zijn. Ik merk wel dat ik de gebeurtenis wil eren door er aandacht aan te besteden; dus zal ik proberen iets 'op papier' te zetten dat weergeeft wat er in mijn hoofd omgaat.
De prins heeft zo'n anderhalf jaar in coma gelegen na een ski-ongeluk in Lech in februari 2012. Bedolven onder een lawine heeft hij wegens zuurstofgebrek en een hartstilstand een hersenbeschadiging opgelopen. Hij is nu aan de gevolgen van deze hersenbeschadiging overleden.
De dood van een zoon, een broer, een echtgenoot en een vader verdient altijd aandacht. Wie de man ook is die overlijdt, waarom het ook gebeurt. Zijn familie, zijn vrienden en allen die om hem geven verdienen erkenning van hun pijn. Omdat dit de dood van een prins betreft, een man die voor het ook van de camera is opgegroeid, zal iedereen (ook ik) hier een mening over hebben.
Het enige dat ik kan zeggen is dit: Ik leef met jullie mee.
Ik heb zelf een broer, een vader, een man van wie ik hou. Ik kan me niet voorstellen hoe het zou voelen om een van die mannen in mijn leven kwijt te raken. De gedachte alleen al zorgt ervoor dat ik dit schrijf met tranen in mijn ogen en een brok in mijn keel. Ik hoop voor de familie en vrienden van de prins dat zij dit enorme verlies een plek in hun leven kunnen geven en ermee kunnen leren leven. Het volk leeft met jullie mee, ik leef met jullie mee - dat is de enige troost die ik kan bieden.
